Pragmaten moeders in paniek | Deel 2: de oplossingen
17
post-template-default,single,single-post,postid-17,single-format-standard,bridge-core-3.0.1,qode-page-transition-enabled,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-28.7,qode-theme-bridge,qode_header_in_grid,wpb-js-composer js-comp-ver-6.8.0,vc_responsive

Pragmaten moeders in paniek | Deel 2: de oplossingen

Pragmaten moeders in paniek | Deel 2: de oplossingen

Een paar weken geleden heb ik de blog geschreven “pragmaten moeders in paniek.” De aanleiding van deze blog was dat ik veel leeftijdsgenoten met kinderen kopje onder zie gaan. Watertrappelend in een draaikolk van promotie maken, kinderfeestjes, sport, vrienden, social media, mantelzorg, speelafspraakjes, halen/brengen, huishouden, administratie, culturele uitjes, verbouwing etc. Vooral veel jonge moeders lijden aan/ onder stress, overspanningsklachten en burn-out. Pragmaten moeders (generatie geboren tussen 1970-1985) leggen de lat hoog, voelen de druk om op alle vlakken te presteren en verwachten van zichzelf dat ze een drukke baan moeiteloos moeten kunnen combineren met het runnen van een gezin. Zomaar een aantal van de ingrediënten die een ‘mama meltdown’ kunnen veroorzaken.

Aan het einde van mijn vorige blog schreef ik dat ik bij genoeg reacties een vervolg zou schrijven, bij deze! Gericht op de oplossingsrichtingen en ideeën die ik zie om het tij te keren en meer balans te creëren bij jonge moeders. Ik vrees dat ik er niet onderuit kom…ik heb enorm veel reacties gekregen. Van moeders die nu burn-out zijn, van (vriendinnen van) moeders die het verhaal herkennen en professionals die zich ook met het onderwerp bezighouden.

Keuzes die passen

Echte emancipatie gaat niet over 4 of 5 dagen werken, maar over keuzes durven maken die passen bij jou. We moeten (met de nadruk op moeten) eindelijk eens gaan accepteren dat we niet perfect zijn en dat we niet alles kunnen. Iedereen heeft unieke eigen talenten en tegelijk unieke eigen fysieke en emotionele grenzen. Zo simpel en tegelijk complex is het. Brené Brown heeft hier mooie boeken over geschreven; de kracht van kwetsbaarheid en de moed van imperfectie. Essentieel om erachter te komen waar jouw talenten en grenzen liggen en je leven hierop in te richten. Durf keuzes te maken die daadwerkelijk bij je passen. Wellicht een open deur, maar -geloof me- hier echt naar leven is voor velen ‘the struggle of their life’. Keuzes zoals: gaan voor de baan waar je minder verdient maar wel meer energie van krijgt, een vriendschap beëindigen die al jaren energie slurpt, overstappen van kinderdagverblijf naar een gastouder, minder of juist meer uren in de week werken, een half uur eerder opstaan om te mediteren, de traktatie op school dit jaar simpel houden en niet proberen mee te dingen naar de bokaal ‘creatiefste ouder van school’. Wat dan ook. Keuzes die voor jou werken. Egoïstisch? Wat zeggen ze ook alweer in het vliegtuig…’first help yourself, then others’.

Voorbereiding is alles

 Natuurlijk kun je je niet op alles voorbereiden, maar nu laten we ons wel heel vaak verrassen door de volgende fase van ons leven. Er zijn een heel aantal transities waar we bijna allemaal doorheen gaan: puberteit, middelbare school, studie, werken, relatie, kinderen etc. Bij elke fase horen weer nieuwe kansen en uitdagingen. Het lijkt echter wel of iedereen zelf het wiel aan het uitvinden is. Voorafgaand en aan het begin van elke fase zou er wat mij betreft intensievere begeleiding mogen zijn. Mijn therapeut heeft weleens gezegd: “eigenlijk zou elk stel juist een het begin van hun relatie een paar gesprekken moeten hebben. Juist omdat ze elkaar aan het leren kennen zijn en patronen ontwikkelen die bepalend kunnen zijn voor het vervolg van de relatie.” Nu geven we cursussen als mensen burn-out zijn, maar dat is te laat. Veel beter zou het zijn als jonge ouders een cursus zouden volgen om beter voorbereid de nieuwe levensfase in te stappen. Na de pufcursus komt er eigenlijk niks meer en (zonder een bevalling te bagatelliseren) …het echte puffen komt eigenlijk na de bevalling. Pufcursus 2.0. Waarin ouders worden meegenomen in hetgeen hen (mogelijk) te wachten staat, praktische tips en emotionele steun krijgen, positieve en negatieve ervaringen kunnen delen. Tip van een vriendin: deel allemaal eens waar je minder trots op bent of je als ouder voor schaamt: “ik laat mijn kinderen ’s ochtends Netflix kijken zodat ik de krant kan lezen, ik trek 2 keer per week toch een Olvarit potje open, mijn kind gaat maar 3x per week in bad, ik vind het erg dat ik werken meer ontspannen vind dan met mijn kinderen thuis zijn, ik stuur mijn kind wel eens met dikke zetpil in ziek naar de crèche op hoop van zegen”. Dit delen is simpel en tegelijk goud waard!

Co-ouderschap

Pragmaten vrouwen hebben met de paplepel ingegoten gekregen dat schaapjes op het droge hebben, emancipatie en financiële onafhankelijkheid belangrijk is. Dat is allemaal mooi maar deze vrouwen hebben relaties met pragmaten mannen die daar niet per se om gevraagd hebben en/of op voorbereid waren. De geëmancipeerde pragmaten moeder kan niet zonder de huishoudelijke inzet van de pragmaten vader. En nou is het juist zo dat de pragmaten man niet opgevoed is met het idee dat 50% van de huishouding belangrijk is. De regie en de uitvoering van het reilen en zeilen thuis ligt nog te vaak en te veel op het bord van de vrouw. Maar als je allebei werkt, dan is samendoen essentieel! Zonder sarcastisch te willen overkomen, ontstaat echte co-ouderschap vaak pas als pragmaten ouders gaan scheiden. Wees dit voor en start met co-ouderschap zodra je samen een gezin sticht. Breng samen eens alle taken en werkzaamheden in kaart, schrijf de tijdsduur erachter en (her)verdeel de werkzaamheden. En voor de overheid: zoals in Scandinavië na de bevalling meer dagen vrij voor de kersverse vaders zodat je samen meteen een gezond en evenwichtig patroon op kunt bouwen.

Parent plan

Organisaties mogen medewerkers die zich in het spitsuur van het leven bevinden beter begeleiden en ondersteunen. Er zijn gelukkig al steeds meer organisaties die hier actie op ondernemen, maar het is nog mondjesmaat. Zet een programma op om speciale aandacht te besteden aan jonge ouders. Stel samen met de medewerker bijvoorbeeld een ‘parent plan’ op waarin antwoord wordt gegeven op vragen als: Hoe kan ik werk & privé in deze nieuwe fase van mijn leven het beste inrichten en combineren? Wat werkt voor mij en wat niet? Hoe kan de organisatie mij in deze fase ondersteunen? Wat heb ik van mijn leidinggevende nodig? Wat ga ik zelf doen om goed voor mezelf te zorgen in deze tropenjaren? Om zo gezamenlijk tot keuzes te komen die passen voor zowel de werkgever, het team en desbetreffende medeweker. Denk aan: een 6-urige werkdag, betere thuiswerk mogelijkheden, meer focus in werkzaamheden, op frequentere basis een bila met de manager, een interne buddy. Dit is een dynamisch plan, dus moet geregeld geëvalueerd en bijgesteld worden. Duur? Nee, medewerkers met wallen tot op hun knieën…dat is pas duur.

Kinderen krijgen doe je er niet eventjes bij. Het heeft een gigantische impact. Het leven zonder kinderen is zonder enige twijfel anders dan een leven met kinderen.Als je even wilt lachen…kijk naar het volgende fragment van komiek Michael McIntyre: https://www.youtube.com/watch?v=uFQfylQ2Jgg&t=8s

Kinderen krijgen betekent dat het leven op een nieuwe manier ingericht moet worden. En daar hoeven we niet dramatisch over te doen, maar als individu en stel moet je wel bewuste keuzes maken en continu blijven bijstellen. 100% balans en 100% stressvrij bestaat niet. Het gaat echter om het continu maken van kleine aanpassingen zodat je binnen een gezond margegebied blijft. Ik hoor graag meer ideeën om de mama meltdowns te voorkomen…!

Artikel op LinkedIn